Onder Nederlandse rijken neemt de goedgeefsheid toe. Het lijkt langzamerhand wel Amerika. Met één groot, typisch Nederlands verschil.
Als uitgever en hoofdredacteur van Miljonair mag ik graag berichten over de wereld van geld, macht en glamour. Daarnaast ben ik uitgever van de eerste groene glossy ter wereld, Green.2. In beide functies kom ik regelmatig een hardnekkig misverstand tegen. Dat luidt: Maatschappelijk goed doen is vooral iets van ‘de onderkant’, waar idealen niet worden belemmerd door geldzucht en eigenbelang.
Wat een onzin.
Iets terugdoen kan alleen als je eerst iets hebt ontvangen. En hoe meer je hebt ontvangen, hoe meer je kunt terugdoen. En – steeds vaker – daadwerkelijk iets terugdoet.
Tekenend is dat Bill Gates, die eerst ’s werelds rijkste burger werd met een nagenoeg compleet monopolie op iets wat een basisbehoefte bleek te zijn (computersoftware), nu honderden miljarden dollars van zijn eigen vermogen doneert aan hulpbehoevenden. Credit Suisse – om een grote bank te noemen – richtte een ‘charity desk’ op in de Londense city. Daar adviseren tientallen experts vermogende klanten over een optimale besteding van hun goededoelengelden. De voormalige partner van topbelegger George Soros, Gary Vibbard, belegt met een nieuw eigen private-equityfonds voor honderden miljoenen in ‘kansrijke’(lees: onderontwikkelde) gebieden.
Gerechtelijke stappen
Onder Nederlandse rijken neemt de goedgeefsheid toe, getuige het grote aantal fund raisers, charity dinners en veilingen voor het goede doel. Het lijkt langzamerhand wel Amerika. Met één groot, typisch Nederlands verschil: een onverholen calvinisme van Nederlandse rijkaards als hun wordt gevraagd naar de aard van hun vrijgevigheid.
Miljonair publiceert straks in oktober de tweede editie van de ‘Gulste Gevers’-lijst. Een GG is vermogend, soms zelfs zeer, maar geeft daarnaast een aanzienlijk deel weg aan goede doelen. We konden er dit jaar dertig opsporen, maar makkelijk was het niet. Want hoewel veel (zeer) rijke wereldburgers (zeer) veel weggeven/terugdoen en juist daardoor een voorbeeld stellen, bestaat er in ons land nogal wat schroom om open en eerlijk de eigen rol als weldoener te duiden. De gulste gever van 2007, topman Pieter Geelen van TomTom die met zijn beursgang ruim 700 miljoen cashte, reserveerde 100 miljoen voor mooie maatschappelijke dingen, maar wenste daar geen ruchtbaarheid aan te geven en dreigde Miljonair zelfs met gerechtelijke stappen als wij zijn foto plaatsten bij het stukje over zijn voorbeeldige gedrag.
Maar er gloort hoop. De redacteuren ontwaarden een tegentrend, zelfs in ons door calvinisme geregeerde kikkerland. In het kielzog van gulle gevers als Joop van den Ende doemen ‘fondsen op naam’ op, volgestort met privévermogens van de naamgevers. Oké, er zijn hier nog geen scholen met de naam van de donateur op een koperen plaatje naast de bel. Maar ik sluit niet uit dat de maatschappelijke betrokkenheid ‘van boven’ nog veel zichtbaarder wordt.
Onno Aerden onno@gmg.nl is hoofdredacteur en uitgever van Miljonair
