Gezondheid - 22 Dec 2009
De polikliniek van de toekomst
Voor een polikliniekafspraak in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) volg je maar gewoon het groene Octopusje dat op de uitnodigingsbrief staat. In het Universitair Medisch Centrum Utrecht (UMCU) daarentegen overvalt na binnenkomst de immense ruimte en vlucht je als bezoeker naar voren naar de Receptie (help mij). Die balie vormt als het ware een eiland in een grote oceaan. We hebben het nog maar niet over inconsequent gebruik van kleuren en bewijzering.
Rosa Druijven heeft als Interieurarchitect een jaar lang deel uitgemaakt van het project Polikliniek van de Toekomst. Daarin stelt het UMCU zich de vraag stelt hoe het zou moeten toegaan op de Polikliniek.
Om met het ziekenhuis en het thema vertrouwd te raken, volgde Rosa meteen al een twintigtal volwassen patiënten op de voet vanaf de ingang van het UMCU. Die impressie heeft zij artistiek trachten weer te geven.
Symbolisch beschouwt zij het ziekenhuis als een organisme: De entree als het hart, de looplijnen als aders en de wandelende patiënt als het ritme van de circulatie. De wereld van het ziekenhuis, met een architect die heel praktisch (immers een programma van eisen) uitgaat van getallen, dwingt de patiënt in een strak kader. Empathie wordt niet ervaren. Onderzoek achteraf naar daadwerkelijk gebruik van voorzieningen lijkt niet gebruikelijk in de zorgsector. Dat zou anders kunnen en moeten. De sterke scheiding tussen ziekenhuis (polikliniek) en patiënt zou moeten worden vervangen door verbindende elementen. Een samenwerkingsmodel beschouwt Rosa beslist ook als de basis van de toekomstige zorg. Je ziet dat nu al ontstaan in de praktijk. Het gebouw en in het bijzonder de Polikliniek zou deze verbinding dienen uit te stralen!
Reacties